मूळ हिंदी गीतः साहीर लुधियानवी, संगीतः रवी, गायीकाः आशा
चित्रपटः वक्त, सालः १९६५, भूमिकाः सुनीलदत्त, साधना
मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २००६१०१४
॥
धृ
॥
|
चेहरे पे ख़ुशी छा जाती है
आँखों में सुरूर आ जाता है
जब तुम मुझे अपना कहते हो
अपने पे ग़ुरूर आ जाता है
|
चेहर्याची कळी खुलते पटकन
नेत्रांत लकाकीही येते
जेव्हा तू मला आपली म्हणसी
स्वतःचेच कौतुक वाटते
|
॥
१
॥
|
तुम हुस्न की ख़ुद एक दुनिया
हो शायद ये तुम्हें मालूम नहीं
महफ़िल में तुम्हारे आने से हर
चीज़ पे नूर आ जाता है
|
सौंदर्याची दुनिया तू पुरी
हे बहुधा तुला माहीत नसे
सोहळ्यात, तुझ्या आगमनाने
हर वस्तू जणू तेजे भरते
|
॥
२
॥
|
हम पास से तुमको क्या देखें
तुम जब भी मुक़ाबिल आते हो
बेताब निगाहों के आगे परदा
सा ज़रूर आ जाता है
|
मी पाहू कसे जवळून तुजला
येशी तू समोर जेव्हा केव्हा
होऊन अधीर, नयनांपुढती
पडदासाच येतो मात्र खरे
|
॥
३
॥
|
जब तुमसे मुहब्बत की हमने
तब जा के कहीं ये राज़ खुला
मरने का सलीका आते ही
जीने का शऊर आ जाता है
|
केली मी प्रीत तुझ्यावरती
तेव्हाच हे रहस्य उलगडले
मरण्याच्या रीती कळून येता
जगण्याचे रहस्यही आकळते
|
