२०२६-०६-०७

गीतानुवाद-३२४: रमैया वस्तावैया

मूळ हिंदी गीतः शैलेंद्र, संगीतः शंकर जयकिसन, गायकः रफी, लता, मुकेश
चित्रपटः श्री ४२०, सालः १९५५, भूमिकाः राज कपूर, नर्गीस, नादिरा

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२४१२१६

 

धृ

रमैया वस्तावैया रमैया वस्तावैया
मैंने दिल तुझको दिया

रमैय्या येशील कधी रमैय्या येशील कधी
मी हृदय तुलाच दिले

नैनो में थी प्यार की रोशनी
तेरी आँखों में ये दुनियादारी न थी
तू और था तेरा दिल और था
तेरे मन में ये मीठी कटारी न थी
मैं जो दुख पाऊँ तो क्या
आज पछताऊं तो क्या
मैंने दिल तुझको दिया

डोळ्यात होते प्रीतीचे चांदणे
तुझ्या डोळ्यात व्यवहारी भाव नव्हते
और होतास तू और मन ते तुझे
त्या मनात गोड ही सुरी नव्हती
मला दुःख झाले तरी काय
वाईट वाटले तरी काय
मी हृदय तुलाच दिले

उस देश में तेरे परदेस में
सोने चांदी के बदले में बिकते है दिल
इस गाँव में दर्द की छाव में
प्यार के नाम पर ही तड़पते है दिल
चाँद तारो के तले रात ये गाती चले
मैंने दिल तुझको दिया

त्या देशात रे तुझ्या परदेशी रे
सोन्याचांदीचे मोलात विकती मने
आपल्या गावात या दुःख सावलीत या
प्रेमाच्या नावानेच ढळती हृदये
चांदतार्‍यांच्या तळी गात ही रात चले
मी हृदय तुलाच दिले

याद आती रही दिल दुखाती रही
अपने मन को मनना न आया हमें
तू न आए तो क्या भूल जाए तो क्या
प्यार करके भूलना न आया हमें
वही से दूर सही तू भी ये कह दे कभी
मैंने दिल तुझको दिया

सय येत राहिली दुःख देत राहिली
मनाला समजावणे न आले मला
तू न येशी तर काय जर विसरशील तर काय
प्रेम करून विसरणे मुळि मज ना आले
तिथून दुरून सही तू ही म्हण हे कधी
मी हृदय तुलाच दिले

रास्ता वही और मुसाफ़िर वही
एक तारा न जाने कहाँ छुप गया
दुनिया वही दुनियावाले वही
कोई क्या जाने किस का जहां लुट गया
मेरी आँखों में रहे कौन जो मुझसे कहे
मैंने दिल तुझको दिया

रस्ताही तोच प्रवासीही पण तोच
एक तारा न जाणे कुठे हरपला
जग तेच ते जगवालेही तेच
कोण जाणे कुणाचे लुटले सारे
माझ्या डोळ्यात वसे जो जो मजसी वदे
मी हृदय तुलाच दिले

२०२६-०५-३०

गीतानुवाद-३२३: दिल की आवाज़ भी सुन

 

मूळ हिंदी गीतः शिवान रिझवी, संगीतः ओमप्रकाश नय्यर, गायकः रफी, लता
चित्रपटः हमसाया, सालः १९६८, भूमिकाः जॉय मुखर्जी, माला सिन्हा, शर्मिला टागोर 

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२६०५३०


धृ

दिल की आवाज़ भी सुन
मेरे फ़साने पे न जा
मेरी नज़रों की तरफ़ देख
ज़माने पे न जा

मनचे तू म्हणणे ऐक
माझ्या न फसवण्यावर जा
माझ्या डोळ्यांत पहा
लोकांच्या सांगण्यावर न जा

इक नज़र देख ले
जीने की इजाज़त दे दे
रूठने वाले वो
पहली सी मुहब्बत दे दे
इश्क़ मासूम है
इलज़ाम लगाने पे न जा

एक कटाक्ष टाक
जगण्याची परवानगी दे
रुसणारे तू मला
पहिलेसे ते प्रेमहि दे
प्रेम निरागस आहे
आरोप न करण्यावर जा

वक़्त इंसान पे
ऐसा भी कभी आता है
राह में छोड़के
साया भी चला जाता है
दिन भी निकलेगा कभी
रात के आने पे न जा

वेळ माणसावर
कधीतरी अशीही येते
वाटेतच सोडुनी
सावलीही निघुन जाते
दिवसही उगवेल
रात्रीच्या न येण्यावर जा

मैं हक़ीक़त हूँ
ये इक रोज़ दिखाऊँगा तुझे
बेगुनाही पे मुहब्बत की
रुलाऊँगा तुझे
दाग दिल के नहीं मिटते हैं
मिटाने पे न जा

मीच वास्तव आहे
हे एक दिस दावेन तुला
निरपराधित्वावर प्रीतीच्या
रडवेन तुला
डाग मनावरचे न मिटती
मिटवण्यावर न जा

२०२६-०५-२९

गीतानुवाद-३२२: कैसी खुशी लेके आया चाँद

मूळ हिंदी गीतः साहिर लुधियानवी, संगीतः रोशन, गायकः लता
चित्रपटः बरसात की रात, सालः १९६०, भूमिकाः भारतभूषण, मधुबाला, शामा 

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२६०५२९

 

धृ

कैसी खुशी लेके आया चाँद, ईद का
मुझे मिल गया बहाना तेरी दीद का

किती ही खुशी घेऊन आला चंद्र ईदिचा
मला लाभला बहाणा तुला पाहण्याचा

ज़ुल्फ़ मचलके खुल खुल जाये
चाल में मस्ती घुल घुल जाये
ऐसी खुशी आज मिली
आज मिली ऐसी खुशी
आँखों मैं नाम नहीं, नींद का

केश उसळून खुले होत जात
चालीत मस्ती मिसळून जात
आज झाली असली खुशी
असली खुशी आज झाली
झोपेचे नाव नाही डोळ्याला

जागती आँखें बुनती हैं सपने
तुझको बिठाके पहलू में अपने
दिल की लगी ऐसी बढी
ऐसी बढी दिल की लगी
आँखों मैं नाम नहीं नींद का

जागते डोळे पाहती स्वप्ने
तुला बसवून बाजूस आपल्या
जडले माझे मन हे किती
मन हे किती जडले माझे
झोपेचे नाव नाही डोळ्याला

आते ही तेरे जागती है कलिया
दिल बन बनकर धड़की है गलिया
ऐसी सजी रात मेरी
रात मेरी ऐसी सजी
आँखो मे नाम नही नींद का

तू येताच खुलती या कळ्या
हृदय बनुनच धडकती गल्ल्या
अशी सजली रात माझी
रात माझी अशी सजली
झोपेचे नाव नाही डोळ्याला

 


२०२६-०५-२७

गीतानुवाद-३२१: रहते थे कभी

मूळ हिंदी गीतः मजरूह सुलतानपुरी, संगीतकार: रोशन, गायक: लता मंगेशकर
चित्रपट: ममता, सालः १९६६, भूमिकाः सुचित्रा सेन, अशोककुमार 

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२५०५२३

धृ

रहते थे कभी जिनके दिल में
हम जान से भी प्यारों की तरह
बैठे हैं उन्ही के कूचे में
हम आज गुनहगारों की तरह

राहे कधी ज्यांचे हृदयी मी
प्राणप्रिय आप्तासमची मी
बसले मी बैठकीत त्यांच्याचि
जणू आज बनुनी अपराधी

दावा था जिन्हें हमदर्दी का
खुद आके न पूछा हाल कभी
महफ़िल में बुलाया है हम पे
हँसने को सितमगारों की तरह

होती सहानुभूती तर का
माझे पुसले ना हाल कधी
मैफलीत बोलावले मजला
दोषी गणुनी हसण्याकरता

बरसों के सुलगते तन मन पर
अश्कों के तो छींटे दे ना सके
तपते हुए दिल के ज़ख्मों पर
बरसे भी तो अंगारों की तरह

वर्षांच्या धधगत्या काळावर
अश्रूंचे तुषारहि देऊ न शकले
तापल्या मनाच्या जखमांवर
बरसलेही निखारे जणू वरुनी

सौ रुप धरे जीने के लिये
बैठे हैं हज़ारों ज़हर पिये
ठोकर ना लगाना हम खुद हैं
गिरती हुई दीवारों की तरह

शत रूप धरून जगण्याकरता
बसले मी हजारो पिऊन विषे
लाथाडू नका मी आज असे
ढासळत्या भिंतींपरी राशी


२०२५-१२-१२

गीतानुवाद-३२०: इतना तो याद है मुझे

मूळ हिंदी गीतः आनंद बक्षी, संगीतः लक्ष्मीकांत-प्यारेलाल, गायकः लता, मोहम्मद रफ़ी
चित्रपटः मेहेबूब की मेहेंदी, सालः १९७१, भूमिकाः राजेश खन्ना, लीना चंदावरकर 

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२५०९२२

धृ

इतना तो याद है मुझे
, इतना तो याद है मुझे
हाय, इतना तो याद है मुझे
के उनसे मुलाक़ात हुई
बाद में जाने क्या हुआ
ना जाने क्या बात हुई

इतके तर आठवे मला
ओ, इतके तर आठवे मला
हाय, इतके तर आठवे मला
तिच्याशी मुलाखत झाली
झाले काय नंतर त्याच्या
न जाणे मग काय झाले

वादे वफ़ा के, करके, कसमें उठा के
किसी पे दिल लूटा के, चला आया
नज़रें मिलाके, नीँद अपनी गँवाके
कसक दिल में बसाके, चला आया
दिन तो गुज़र जायेगा
क्या होगा जब रात हुई

प्रेमाच्या शपथा, घेऊन, आश्वासने देऊन
मन कुणावर, ओवाळून, निघुन आलो
नजरांना निरखून, झोप आपली गमावून
पीड हृदयी ती घेऊन, निघुन आलो
दिस तर कसाही निघेल
काय होईल जेव्हा रात येईल

मारे हया के, मैं तो आँखे झुकाके
ज़रा दामन बचाके चली आयी
पर्दा हटाके उनकी बातों में आके
उन्हें सूरत दिखाके चली आयी
किस से शिक़ायत करूँ
शरारत मेरे साथ हुई

लाजेने भारून, मी तर डोळेही झुकवून
स्वतःलाच वाचवून, निघुन आले
पदर मी हटवून, त्यांच्या बोलण्यात येऊन
त्यांना चेहरा दाखवून, निघुन आले
तक्रार कुणाशी करू
खोडी तर माझी काढली

थी इक कहानी पहले ये ज़िंदगानी
उन्हें देखा तो जीना मुझे आया
दिल्बर-ओ-जानी, शर्म से पानी पानी
हुई मैं बस पसीना मुझे आया
ऐसे मैं भीग गयी जैसे के बरसात हुई

एवढीच कहाणी, आधी होती पुराणी
तिला पाहिले अन जगणे, मला आले
ए माझ्या प्रियकरा, होऊन चूरच लाजेने
मज घामच फुटलेला होता तेव्हा
भिजले अशी मी जणू, जसा की पाऊस झाला

२०२५-१२-०८

गीतानुवाद-३१९: हम थे जिनके सहारे

मूळ हिंदी गीतः इंदिवर, संगीतः कल्याणजी-आनंदजी, गायकः लता
चित्रपटः सफर, सालः १९७०, भूमिकाः शर्मिला, राजेश 

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२५१२०८


धृ

हम थे जिनके सहारे
वो हुए ना हमारे
डूबी जब दिल की नय्या
सामने थे किनारे

होते ज्यांचे आधारे
माझे ते नाही झाले
बुडली जव मनची नौका
समोरच होते किनारे

क्या मुहब्बत के वादे
क्या वफ़ा के इरादे
रेत की हैं दीवारें
जो भी चाहे गिरा दे

किती प्रेमविश्वास देणे
किती अर्पणे स्वनिष्ठा
वाळूच्या भिंती याही
तोडाव्या चाहे त्याने

है सभी कुछ जहाँ में
दोस्ती है, वफ़ा है
अपनी ये कमनसीबी
हमको ना कुछ भी मिला है

आहे विश्वात सारे
निष्ठा आहे मैत्र आहे
माझे नशीबच हे फुटके
काही मज ना मिळाले

यूँ तो दुनिया बसेगी
तनहाई फिर भी डसेगी
जो ज़िंदगी में कमी थी
वो कमी तो रहेगी

तसे जग पुन्हाही वसेल
एकटेपणही जाणवेलच
उणीव होती जीवनी जी
ती उणीव तर राहीलच