२०२६-०५-२९

गीतानुवाद-३२२: कैसी खुशी लेके आया चाँद

मूळ हिंदी गीतः साहिर लुधियानवी, संगीतः रोशन, गायकः लता
चित्रपटः बरसात की रात, सालः १९६०, भूमिकाः भारतभूषण, मधुबाला, शामा 

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२६०५२९

 

धृ

कैसी खुशी लेके आया चाँद, ईद का
मुझे मिल गया बहाना तेरी दीद का

किती ही खुशी घेऊन आला चंद्र ईदिचा
मला लाभला बहाणा तुला पाहण्याचा

ज़ुल्फ़ मचलके खुल खुल जाये
चाल में मस्ती घुल घुल जाये
ऐसी खुशी आज मिली
आज मिली ऐसी खुशी
आँखों मैं नाम नहीं, नींद का

केश उसळून खुले होत जात
चालीत मस्ती मिसळून जात
आज झाली असली खुशी
असली खुशी आज झाली
झोपेचे नाव नाही डोळ्याला

जागती आँखें बुनती हैं सपने
तुझको बिठाके पहलू में अपने
दिल की लगी ऐसी बढी
ऐसी बढी दिल की लगी
आँखों मैं नाम नहीं नींद का

जागते डोळे पाहती स्वप्ने
तुला बसवून बाजूस आपल्या
जडले माझे मन हे किती
मन हे किती जडले माझे
झोपेचे नाव नाही डोळ्याला

आते ही तेरे जागती है कलिया
दिल बन बनकर धड़की है गलिया
ऐसी सजी रात मेरी
रात मेरी ऐसी सजी
आँखो मे नाम नही नींद का

तू येताच खुलती या कळ्या
हृदय बनुनच धडकती गल्ल्या
अशी सजली रात माझी
रात माझी अशी सजली
झोपेचे नाव नाही डोळ्याला

 


२०२६-०५-२७

गीतानुवाद-३२१: रहते थे कभी

मूळ हिंदी गीतः मजरूह सुलतानपुरी, संगीतकार: रोशन, गायक: लता मंगेशकर
चित्रपट: ममता, सालः १९६६, भूमिकाः सुचित्रा सेन, अशोककुमार 

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२५०५२३

धृ

रहते थे कभी जिनके दिल में
हम जान से भी प्यारों की तरह
बैठे हैं उन्ही के कूचे में
हम आज गुनहगारों की तरह

राहे कधी ज्यांचे हृदयी मी
प्राणप्रिय आप्तासमची मी
बसले मी बैठकीत त्यांच्याचि
जणू आज बनुनी अपराधी

दावा था जिन्हें हमदर्दी का
खुद आके न पूछा हाल कभी
महफ़िल में बुलाया है हम पे
हँसने को सितमगारों की तरह

होती सहानुभूती तर का
माझे पुसले ना हाल कधी
मैफलीत बोलावले मजला
दोषी गणुनी हसण्याकरता

बरसों के सुलगते तन मन पर
अश्कों के तो छींटे दे ना सके
तपते हुए दिल के ज़ख्मों पर
बरसे भी तो अंगारों की तरह

वर्षांच्या धधगत्या काळावर
अश्रूंचे तुषारहि देऊ न शकले
तापल्या मनाच्या जखमांवर
बरसलेही निखारे जणू वरुनी

सौ रुप धरे जीने के लिये
बैठे हैं हज़ारों ज़हर पिये
ठोकर ना लगाना हम खुद हैं
गिरती हुई दीवारों की तरह

शत रूप धरून जगण्याकरता
बसले मी हजारो पिऊन विषे
लाथाडू नका मी आज असे
ढासळत्या भिंतींपरी राशी


२०२५-१२-१२

गीतानुवाद-३२०: इतना तो याद है मुझे

मूळ हिंदी गीतः आनंद बक्षी, संगीतः लक्ष्मीकांत-प्यारेलाल, गायकः लता, मोहम्मद रफ़ी
चित्रपटः मेहेबूब की मेहेंदी, सालः १९७१, भूमिकाः राजेश खन्ना, लीना चंदावरकर 

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२५०९२२

धृ

इतना तो याद है मुझे
, इतना तो याद है मुझे
हाय, इतना तो याद है मुझे
के उनसे मुलाक़ात हुई
बाद में जाने क्या हुआ
ना जाने क्या बात हुई

इतके तर आठवे मला
ओ, इतके तर आठवे मला
हाय, इतके तर आठवे मला
तिच्याशी मुलाखत झाली
झाले काय नंतर त्याच्या
न जाणे मग काय झाले

वादे वफ़ा के, करके, कसमें उठा के
किसी पे दिल लूटा के, चला आया
नज़रें मिलाके, नीँद अपनी गँवाके
कसक दिल में बसाके, चला आया
दिन तो गुज़र जायेगा
क्या होगा जब रात हुई

प्रेमाच्या शपथा, घेऊन, आश्वासने देऊन
मन कुणावर, ओवाळून, निघुन आलो
नजरांना निरखून, झोप आपली गमावून
पीड हृदयी ती घेऊन, निघुन आलो
दिस तर कसाही निघेल
काय होईल जेव्हा रात येईल

मारे हया के, मैं तो आँखे झुकाके
ज़रा दामन बचाके चली आयी
पर्दा हटाके उनकी बातों में आके
उन्हें सूरत दिखाके चली आयी
किस से शिक़ायत करूँ
शरारत मेरे साथ हुई

लाजेने भारून, मी तर डोळेही झुकवून
स्वतःलाच वाचवून, निघुन आले
पदर मी हटवून, त्यांच्या बोलण्यात येऊन
त्यांना चेहरा दाखवून, निघुन आले
तक्रार कुणाशी करू
खोडी तर माझी काढली

थी इक कहानी पहले ये ज़िंदगानी
उन्हें देखा तो जीना मुझे आया
दिल्बर-ओ-जानी, शर्म से पानी पानी
हुई मैं बस पसीना मुझे आया
ऐसे मैं भीग गयी जैसे के बरसात हुई

एवढीच कहाणी, आधी होती पुराणी
तिला पाहिले अन जगणे, मला आले
ए माझ्या प्रियकरा, होऊन चूरच लाजेने
मज घामच फुटलेला होता तेव्हा
भिजले अशी मी जणू, जसा की पाऊस झाला

२०२५-१२-०८

गीतानुवाद-३१९: हम थे जिनके सहारे

मूळ हिंदी गीतः इंदिवर, संगीतः कल्याणजी-आनंदजी, गायकः लता
चित्रपटः सफर, सालः १९७०, भूमिकाः शर्मिला, राजेश 

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२५१२०८


धृ

हम थे जिनके सहारे
वो हुए ना हमारे
डूबी जब दिल की नय्या
सामने थे किनारे

होते ज्यांचे आधारे
माझे ते नाही झाले
बुडली जव मनची नौका
समोरच होते किनारे

क्या मुहब्बत के वादे
क्या वफ़ा के इरादे
रेत की हैं दीवारें
जो भी चाहे गिरा दे

किती प्रेमविश्वास देणे
किती अर्पणे स्वनिष्ठा
वाळूच्या भिंती याही
तोडाव्या चाहे त्याने

है सभी कुछ जहाँ में
दोस्ती है, वफ़ा है
अपनी ये कमनसीबी
हमको ना कुछ भी मिला है

आहे विश्वात सारे
निष्ठा आहे मैत्र आहे
माझे नशीबच हे फुटके
काही मज ना मिळाले

यूँ तो दुनिया बसेगी
तनहाई फिर भी डसेगी
जो ज़िंदगी में कमी थी
वो कमी तो रहेगी

तसे जग पुन्हाही वसेल
एकटेपणही जाणवेलच
उणीव होती जीवनी जी
ती उणीव तर राहीलच

२०२५-११-१५

गीतानुवाद-३१८: कौन है जो सपनों में आया

मूळ हिंदी गीतः हसरत जयपुरी, संगीतः शंकर-जयकिसन, गायकः मोहम्मद रफी
चित्रपटः झुक गया आसमान, सालः १९६८, भूमिकाः राजेंद्रकुमार, सायरा बानू 

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०१५०८१७


धृ

कौन है जो सपनों में आया
कौन है जो दिल में समाया
लो झुक गया आसमान भी
इष्क मेरा रंग लाया
ओ प्रिया .....  ओ प्रिया ..... 

कोण ती जी स्वप्नात आली
कोण ती जी मनी सामावली
झुकले पाहा आकाश हेही
पहा साधले प्रेमाने हेही
ए प्रिये .....  ए प्रिये .....

जिंदगी के हर एक मोड पे मैं
गीत गाता चला जा रहा हूँ
बेखुदी का ये आलम ना पुछो
मंझिलों से बढा जा रहा हूँ

जीवनाच्या वळणावर हरेक
गीत गातच असा चाललो मी
धुंद इतकी की विचारूच नका
थांबे ओलांडतच चाललो मी

सज गयी आज सारी दिशाएं
खुल गयी आज जन्नत की राहें
हुस्न जब से मेरा हो गया है
मूझ पे पडती है सब की निगाहे

आज सजल्यात सार्‍या दिशाही
मार्ग स्वर्गाचे झालेत खुलेही
लाभली मजसी जव सुंदरी ही
सर्व माझ्याकडेची पहाती

जिस्म को मौत आती है लेकिन
रूह को मौत आती नहीं है
इश्क रोशन है, रोशन रहेगा
रोशनी इस की जाती नहीं है

मृत्यू शरीरास येतो परंतू
मृत्यू आत्म्यास ना ये कधीही
प्रेम तेजस असे, राहील तेजस
तेज त्याचे न घटते मुळिही 

२०२५-११-०८

गीतानुवाद-३१५: मै जिंदगी में हरदम रोताही रहा हूँ

मूळ हिंदी गीतः हसरत जयपुरी, संगीतः शंकर जयकिसन, गायकः मोहम्मद रफी
चित्रपटः बरसात, सालः १९४९, भूमिकाः राज कपूर, नर्गिस, निम्मी, प्रेमनाथ, कक्कू 

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२५०४१८


धृ

मैं ज़िंदगी में हरदम
रोता ही रहा हूँ
रोता ही रहा हूँ
तड़पता ही रहा हूँ

मी जीवनात नेहमी
रडरडत राहिलो
रडरडत राहिलो
तळमळतच राहिलो

उम्मीद के दिये बुझे
दिल में है अंधेरा
जीवन का साथी
न बना कोई भी मेरा
फिर किसके लिये
आज मैं जीता ही रहा हूँ

आशेचे दिवे विझले
मनात आहे अंधेरा
जीवनसाथी न कोणी
माझा कधी झाला
मग कुणासाठी
आज जगतच मी राहिलो

रह-रह के हँसा है
मेरी हालत पे ज़माना
क्या दुख है मुझे
ये तो किसी ने भी न जाना
ख़ामोश मोहब्बत लिये
फिरता ही रहा हूँ

राहून राहून हसला
माझ्यावर हा जमाना
काय दुःख आहे मला
कुणीही न उमजला
गुपचुप प्रेमाकरता
फिरतच मी राहिलो

आई न मुझे रास
मोहब्बत की फिज़ायें
शरमाई मेरी आँख से
सावन की घटाएं
लहरों में सदा ग़म को
बहाता ही रहा हूँ

आली न पसंतीस
ही बहारही माझ्या
वर्षेतली बरसातही
मम अश्रूंस लाजली
लहरींवरी मी सोडले
माझे दुःख सदाची