२०२६-०६-१२

गीतानुवाद-३२८: तो सलीम राजपुत्र

मूळ मराठी गीतकारः अनिल भारती, संगीतः गजानन वाटवे, गायकः गजानन वाटवे

हिंदी अनुवाद: नरेंद्र गोळे २००७०३२८

 

धृ

प्रीतीची आसवे पत्थरात पाझरली

तो सलीम राजपुत्र नर्तकी अनारकली

पत्थ्थर में झर लिए प्रीती के आसू भी

वो सलीम राजपुत्र, नर्तकी अनारकली

अनोळखी शिपाईगड्या एकदाच पाहिले

शूराच्या चरणावर मस्त हुस्न वाहिले

इष्काच्या दरबारी चांदरात बरसली

तो सलीम राजपुत्र नर्तकी अनारकली

अन्जान इक सिपाही को देखा एकबार था

शूर के चरण में तबही मस्त हुस्न झुक लिया
इष्क के महफिल में देख, चाँदरात हो गई

वो सलीम राजपुत्र, नर्तकी अनारकली

बंड करून उठली तलवार सलीमाची

राजनिष्ठ, राजबीज आस मोंगलांची

अकबरच्या न्यायकसोटीस प्रीत उतरली

तो सलीम राजपुत्र नर्तकी अनारकली

कर बगावत उठी तरवार वो सलीम की

राजनिष्ठ, राजबीज आस मोंगलों की

अकबर के न्यायनिकष पर भी प्रीत कस ली

वो सलीम राजपुत्र, नर्तकी अनारकली

ते शराबी नयन कधी कुणा नाही डरले

राजा वा रयतेला ना कधीच घाबरले

मिलनाच्या वाटेवर भिंत जरी बांधली

तो सलीम राजपुत्र नर्तकी अनारकली

वो शराबी नयन कभी डरे ना किसीसे

राजा या रंक से वो कभीभी ना डरे

मिलन की राह में दीवार क्यूँ न बाँध ली

वो सलीम राजपुत्र, नर्तकी अनारकली

अल्लाच्या दरबारी दोन पाखरे जुळी

पंख मिटून मूकपणे चढली एका सुळी

तो पतंग ती शमा एकसाथ जाळली

तो सलीम राजपुत्र नर्तकी अनारकली

साथसाथ दो पंछी जुल्म को सहते रहे

पर मिट के साथसाथ, सुलीपर भी चढ गये

नामशेष वो पतंग, वो शमा भी रह गई

वो सलीम राजपुत्र, नर्तकी अनारकली

२०२६-०६-११

गीतानुवाद-३२७: दिलरुबा मैने तेरे

मूळ हिंदी गीतः शकील बदायुनी, संगीतः नौशाद, गायकः महम्मद रफी
चित्रपटः दिल दिया दर्द लिया, सालः १९६६, भूमिकाः दिलीपकुमार, वहिदा रहमान 

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२३१००४


धृ

दिलरुबा मैने तेरे
प्यार में क्या क्या ना किया
दिल दिया दर्द लिया, दिल दिया दर्द लिया
कभी फूलों में गुजारी
कभी काटों में जिया
दिल दिया दर्द लिया, दिल दिया दर्द लिया

प्रियतमे ग मी तुझ्या
प्रेमात काय काय न केले
हृदय माझे मी दिले, मिळवले दुःख निके
कधी फुलांत विहरलो
काट्यांत कधी मी जगलो
हृदय माझे मी दिले, मिळवले दुःख निके

जिंदगी आज भी हैं, बेख़ुदी आज भी हैं
प्यार कहते हैं जिसे, वो खुशी आज भी हैं
मैने दिनरात मोहब्बत का, तेरी जाम पिया
दिल दिया दर्द लिया, दिल दिया दर्द लिया

आयुष्य आजही आहे, धुंदी ती आजही आहे
प्रेम म्हणतात ज्याला, ती खुशी आजही आहे
मी दिनरात तुझ्या प्रीतीचा, चषक प्याला
हृदय माझे मी दिले, मिळवले दुःख निके

क्या कहू तेरे लिये, मैने आँसू भी पिये
कभी खामोश रहा, कभी शिकवे भी किये
कर लिया चाक गिरेबान
कभी दामन को सिया
दिल दिया दर्द लिया, दिल दिया दर्द लिया

काय तुला मी सांगू, मी तर अश्रूही प्याले
कधी मूकच झालो, कधी तक्रारही केली
कधी झटकले कपडे
कधी उसवले शिवले
हृदय माझे मी दिले, मिळवले दुःख निके

प्यार की जान हैं तू
दिल का अरमान हैं तू
कौन दुनियाँ से डरे, जब निगेबान हैं तू
अपनी कश्ती को
सहारे पे तेरे छोड़ दिया
दिल दिया दर्द लिया, दिल दिया दर्द लिया

प्रेमाचा प्राण आहेस तू
मनची इच्छाच आहेस तू
कोण दुनियेला डरे, जोवर मेहेरेबान आहेस तू
माझ्या नावेला
तुझ्या विश्वासावर सोडले आहे
हृदय माझे मी दिले, मिळवले दुःख निके

२०२६-०६-०९

गीतानुवाद-३२६: रंजिश ही सही

मूळ ऊर्दू गझलः अहमद फराज, गायकः मेहदी हसन, सालः १९७२

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२६०६०९

धृ

रंजिश ही सही दिल ही दुखाने के लिये आ
आ फिर से मुझे छोड के जाने के लिये आ

नाखुशीने का होईना मन मोडण्यास ये
पुन्हा मला सोडून जाण्यासाठी तरी ये

पहले से मरासिम न सही फिर भी कभी तू
रस्म-ओ-रहे दुनिया ही निभाने के लिये आ

पूर्वीचे न संबंध काही तरीही कधी तू
रिवाज निभावण्यास दुनियेचा तरी ये

किस किस को बतायेंगे जुदाई का सबब हम
तू मुझ से खफ़ा है तो ज़माने के लिये आ

कुणा कुणास सांगू मी विरहाची कारणे
मजवर तू नाराज, तर इतरांसाठी तरी ये

कुछ तो मेरे पिन्दार-ए-मुहब्बत का भरम रख
तू भी तो कभी मुझ को मनाने के लिये आ

काही तरी प्रेमाची माझ्या तू राख लाज ग
माझीही मनधरणी तू करण्यास कधी ये

एक उम्र से हूं लज़्ज़त-ए-गिरिया से भी मह्रूम
ऐ राहत-ए-जाँ मुझ को रुलाने के लिये आ

क्रंदनानंदापासूनही कधीचाच मी वंचित
हे मनोरमे तू मला रडवण्यास तरी ये

अब तक दिल-ए-खुष-फ़ेहम को हैं
तुझ से हैं उम्मीदें
ये आखरी शम्में भी बुझाने के लिये आ

आजवर समजदार मना
आशा आहे तुजकडून
या ज्योती अखेरच्याही विझवण्यास तरी ये

माना की मुहब्बत का छुपाना है मुहब्बत
चुपके से किसी रोज़ जताने के लिये आ

मानले की लपवणे प्रीतीस, खरी प्रीत
एखादे दिवस हळूच हे पटवण्यास तरी ये

जैसे तुम्हे आते हैं न आने के बहाने
ऐसे ही किसी रोज़ न जाने के लिये आ

येतात बहाणे तुला, न येण्याचे नेहमी
कधीतरी तशीच तू, न परतण्यासाठी ये


रंजिश: अनिमोसिटी, शत्रुत्व, तिरस्कार

मरासिम: रिलेशनशिपसंबंध

रस्म-ओ-रहे दुनिया: रिवाज, मॅनर्स, ट्रडिशन्स ऑफ़ द वर्ल्ड

पिन्दार-ए-मुहब्बत: लव्हज प्राईड, प्रेमाची आबरू

लज़्ज़त-ए-गिरिया: जोय ओफ़ क्राईंग, क्रंदनानंद;

मह्रूम: डिव्हॉईड, वंचित;

राहत-ए-जाँ: कम्फ़ोर्ट ऑफ़ द सोउल, आत्मानंद, मनोरमे

दिल-ए-खुष-फ़ेहम: अंडरस्टँडिंग हार्ट, समजदार मन;

शम्में: लाईट्स, दिवे

बहाने: एक्स्क्युजेस, सबबी, बहाणे

२०२६-०६-०८

गीतानुवाद-३२५: बहारों ने मेरा चमन लूटकर

मूळ हिंदी गीत: आनंद बक्षी, संगीत: रोशन, गायक: मुकेश
चित्रपट: देवर, सालः १९६६, भूमिका: धर्मेंद्र, देवेन वर्मा, शर्मिला टागोर 

मराठी अनुवाद: नरेंद्र गोळे २००६१२०३

धृ

बहारों ने मेरा चमन लूटकर
खिज़ां को ये इल्ज़ाम क्यों दे दिया
किसीने चलो दुश्मनी की मगर
इसे दोस्ती नाम क्यों दे दिया

बहारीने माझी फुले लाटली
अकालावरी आळ अन् घेतला
असो वैर केले कुणी पण तरी
का नाव मैत्री हे त्याला दिले

मैं समझा नहीं ऐ मेरे हमनशीं
सज़ा ये मिली है मुझे किस लिये
के साक़ी ने लब से मेरे छीन कर
किसी और को जाम क्यों दे दिया

न कळले मला हे समासक्तीके
का ही सजा मज मिळाली असे
कलालीणीनी माझ्या मुखीचा चषक
काढून कोणास तो का दिला

मुझे क्या पता था कभी इश्क़ में
रक़ीबों को कासिद बनाते नहीं
खता हो गई मुझसे कासिद मेरे
तेरे हाथ पैगाम क्यों दे दिया

प्रेमात, नव्हते मला ठाउकी
निरोप्या न कधी कुणी प्रियाला करी
अपराध माझाच झाला असा
तुझ्या हाती संदेश मी धाडीला

खुदाया यहाँ तेरे इन्साफ़ के
बहुत मैंने चर्चे सुने हैं मगर
सज़ा की जगह एक खतावार को
भला तूने ईनाम क्यों दे दिया

न्यायाच्या तुझिया इथे ईश्वरा
मी ऐकल्या खूप चर्चा तरी
शिक्षा म्हणून एका अपराध्यासी
कशी बक्षिशी ईश्वरा तू दिली

 

रकीब = प्रतिस्पर्धी

कासिद = निरोप्या

हमनशीं = समासक्तिका, एकसारखी आसक्ती असलेली

साकी = कलालीण

२०२६-०६-०७

गीतानुवाद-३२४: रमैया वस्तावैया

मूळ हिंदी गीतः शैलेंद्र, संगीतः शंकर जयकिसन, गायकः रफी, लता, मुकेश
चित्रपटः श्री ४२०, सालः १९५५, भूमिकाः राज कपूर, नर्गीस, नादिरा

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२४१२१६

 

धृ

रमैया वस्तावैया रमैया वस्तावैया
मैंने दिल तुझको दिया

रमैय्या येशील कधी रमैय्या येशील कधी
मी हृदय तुलाच दिले

नैनो में थी प्यार की रोशनी
तेरी आँखों में ये दुनियादारी न थी
तू और था तेरा दिल और था
तेरे मन में ये मीठी कटारी न थी
मैं जो दुख पाऊँ तो क्या
आज पछताऊं तो क्या
मैंने दिल तुझको दिया

डोळ्यात होते प्रीतीचे चांदणे
तुझ्या डोळ्यात व्यवहारी भाव नव्हते
और होतास तू और मन ते तुझे
त्या मनात गोड ही सुरी नव्हती
मला दुःख झाले तरी काय
वाईट वाटले तरी काय
मी हृदय तुलाच दिले

उस देश में तेरे परदेस में
सोने चांदी के बदले में बिकते है दिल
इस गाँव में दर्द की छाव में
प्यार के नाम पर ही तड़पते है दिल
चाँद तारो के तले रात ये गाती चले
मैंने दिल तुझको दिया

त्या देशात रे तुझ्या परदेशी रे
सोन्याचांदीचे मोलात विकती मने
आपल्या गावात या दुःख सावलीत या
प्रेमाच्या नावानेच ढळती हृदये
चांदतार्‍यांच्या तळी गात ही रात चले
मी हृदय तुलाच दिले

याद आती रही दिल दुखाती रही
अपने मन को मनना न आया हमें
तू न आए तो क्या भूल जाए तो क्या
प्यार करके भूलना न आया हमें
वही से दूर सही तू भी ये कह दे कभी
मैंने दिल तुझको दिया

सय येत राहिली दुःख देत राहिली
मनाला समजावणे न आले मला
तू न येशी तर काय जर विसरशील तर काय
प्रेम करून विसरणे मुळि मज ना आले
तिथून दुरून सही तू ही म्हण हे कधी
मी हृदय तुलाच दिले

रास्ता वही और मुसाफ़िर वही
एक तारा न जाने कहाँ छुप गया
दुनिया वही दुनियावाले वही
कोई क्या जाने किस का जहां लुट गया
मेरी आँखों में रहे कौन जो मुझसे कहे
मैंने दिल तुझको दिया

रस्ताही तोच प्रवासीही पण तोच
एक तारा न जाणे कुठे हरपला
जग तेच ते जगवालेही तेच
कोण जाणे कुणाचे लुटले सारे
माझ्या डोळ्यात वसे जो जो मजसी वदे
मी हृदय तुलाच दिले

२०२६-०५-३०

गीतानुवाद-३२३: दिल की आवाज़ भी सुन

 

मूळ हिंदी गीतः शिवान रिझवी, संगीतः ओमप्रकाश नय्यर, गायकः रफी, लता
चित्रपटः हमसाया, सालः १९६८, भूमिकाः जॉय मुखर्जी, माला सिन्हा, शर्मिला टागोर 

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२६०५३०


धृ

दिल की आवाज़ भी सुन
मेरे फ़साने पे न जा
मेरी नज़रों की तरफ़ देख
ज़माने पे न जा

मनचे तू म्हणणे ऐक
माझ्या न फसवण्यावर जा
माझ्या डोळ्यांत पहा
लोकांच्या सांगण्यावर न जा

इक नज़र देख ले
जीने की इजाज़त दे दे
रूठने वाले वो
पहली सी मुहब्बत दे दे
इश्क़ मासूम है
इलज़ाम लगाने पे न जा

एक कटाक्ष टाक
जगण्याची परवानगी दे
रुसणारे तू मला
पहिलेसे ते प्रेमहि दे
प्रेम निरागस आहे
आरोप न करण्यावर जा

वक़्त इंसान पे
ऐसा भी कभी आता है
राह में छोड़के
साया भी चला जाता है
दिन भी निकलेगा कभी
रात के आने पे न जा

वेळ माणसावर
कधीतरी अशीही येते
वाटेतच सोडुनी
सावलीही निघुन जाते
दिवसही उगवेल
रात्रीच्या न येण्यावर जा

मैं हक़ीक़त हूँ
ये इक रोज़ दिखाऊँगा तुझे
बेगुनाही पे मुहब्बत की
रुलाऊँगा तुझे
दाग दिल के नहीं मिटते हैं
मिटाने पे न जा

मीच वास्तव आहे
हे एक दिस दावेन तुला
निरपराधित्वावर प्रीतीच्या
रडवेन तुला
डाग मनावरचे न मिटती
मिटवण्यावर न जा