२०२६-०६-०९

गीतानुवाद-३२६: रंजिश ही सही

मूळ ऊर्दू गझलः अहमद फराज, गायकः मेहदी हसन, सालः १९७२

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२६०६०९

धृ

रंजिश ही सही दिल ही दुखाने के लिये आ
आ फिर से मुझे छोड के जाने के लिये आ

नाखुशीने का होईना मन मोडण्यास ये
पुन्हा मला सोडून जाण्यासाठी तरी ये

पहले से मरासिम न सही फिर भी कभी तू
रस्म-ओ-रहे दुनिया ही निभाने के लिये आ

पूर्वीचे न संबंध काही तरीही कधी तू
रिवाज निभावण्यास दुनियेचा तरी ये

किस किस को बतायेंगे जुदाई का सबब हम
तू मुझ से खफ़ा है तो ज़माने के लिये आ

कुणा कुणास सांगू मी विरहाची कारणे
मजवर तू नाराज, तर इतरांसाठी तरी ये

कुछ तो मेरे पिन्दार-ए-मुहब्बत का भरम रख
तू भी तो कभी मुझ को मनाने के लिये आ

काही तरी प्रेमाची माझ्या तू राख लाज ग
माझीही मनधरणी तू करण्यास कधी ये

एक उम्र से हूं लज़्ज़त-ए-गिरिया से भी मह्रूम
ऐ राहत-ए-जाँ मुझ को रुलाने के लिये आ

क्रंदनानंदापासूनही कधीचाच मी वंचित
हे मनोरमे तू मला रडवण्यास तरी ये

अब तक दिल-ए-खुष-फ़ेहम को हैं
तुझ से हैं उम्मीदें
ये आखरी शम्में भी बुझाने के लिये आ

आजवर समजदार मना
आशा आहे तुजकडून
या ज्योती अखेरच्याही विझवण्यास तरी ये

माना की मुहब्बत का छुपाना है मुहब्बत
चुपके से किसी रोज़ जताने के लिये आ

मानले की लपवणे प्रीतीस, खरी प्रीत
एखादे दिवस हळूच हे पटवण्यास तरी ये

जैसे तुम्हे आते हैं न आने के बहाने
ऐसे ही किसी रोज़ न जाने के लिये आ

येतात बहाणे तुला, न येण्याचे नेहमी
कधीतरी तशीच तू, न परतण्यासाठी ये


रंजिश: अनिमोसिटी, शत्रुत्व, तिरस्कार

मरासिम: रिलेशनशिपसंबंध

रस्म-ओ-रहे दुनिया: रिवाज, मॅनर्स, ट्रडिशन्स ऑफ़ द वर्ल्ड

पिन्दार-ए-मुहब्बत: लव्हज प्राईड, प्रेमाची आबरू

लज़्ज़त-ए-गिरिया: जोय ओफ़ क्राईंग, क्रंदनानंद;

मह्रूम: डिव्हॉईड, वंचित;

राहत-ए-जाँ: कम्फ़ोर्ट ऑफ़ द सोउल, आत्मानंद, मनोरमे

दिल-ए-खुष-फ़ेहम: अंडरस्टँडिंग हार्ट, समजदार मन;

शम्में: लाईट्स, दिवे

बहाने: एक्स्क्युजेस, सबबी, बहाणे

२०२६-०६-०८

गीतानुवाद-३२५: बहारों ने मेरा चमन लूटकर

मूळ हिंदी गीत: आनंद बक्षी, संगीत: रोशन, गायक: मुकेश
चित्रपट: देवर, सालः १९६६, भूमिका: धर्मेंद्र, देवेन वर्मा, शर्मिला टागोर 

मराठी अनुवाद: नरेंद्र गोळे २००६१२०३

धृ

बहारों ने मेरा चमन लूटकर
खिज़ां को ये इल्ज़ाम क्यों दे दिया
किसीने चलो दुश्मनी की मगर
इसे दोस्ती नाम क्यों दे दिया

बहारीने माझी फुले लाटली
अकालावरी आळ अन् घेतला
असो वैर केले कुणी पण तरी
का नाव मैत्री हे त्याला दिले

मैं समझा नहीं ऐ मेरे हमनशीं
सज़ा ये मिली है मुझे किस लिये
के साक़ी ने लब से मेरे छीन कर
किसी और को जाम क्यों दे दिया

न कळले मला हे समासक्तीके
का ही सजा मज मिळाली असे
कलालीणीनी माझ्या मुखीचा चषक
काढून कोणास तो का दिला

मुझे क्या पता था कभी इश्क़ में
रक़ीबों को कासिद बनाते नहीं
खता हो गई मुझसे कासिद मेरे
तेरे हाथ पैगाम क्यों दे दिया

प्रेमात, नव्हते मला ठाउकी
निरोप्या न कधी कुणी प्रियाला करी
अपराध माझाच झाला असा
तुझ्या हाती संदेश मी धाडीला

खुदाया यहाँ तेरे इन्साफ़ के
बहुत मैंने चर्चे सुने हैं मगर
सज़ा की जगह एक खतावार को
भला तूने ईनाम क्यों दे दिया

न्यायाच्या तुझिया इथे ईश्वरा
मी ऐकल्या खूप चर्चा तरी
शिक्षा म्हणून एका अपराध्यासी
कशी बक्षिशी ईश्वरा तू दिली

 

रकीब = प्रतिस्पर्धी

कासिद = निरोप्या

हमनशीं = समासक्तिका, एकसारखी आसक्ती असलेली

साकी = कलालीण

२०२६-०६-०७

गीतानुवाद-३२४: रमैया वस्तावैया

मूळ हिंदी गीतः शैलेंद्र, संगीतः शंकर जयकिसन, गायकः रफी, लता, मुकेश
चित्रपटः श्री ४२०, सालः १९५५, भूमिकाः राज कपूर, नर्गीस, नादिरा

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२४१२१६

 

धृ

रमैया वस्तावैया रमैया वस्तावैया
मैंने दिल तुझको दिया

रमैय्या येशील कधी रमैय्या येशील कधी
मी हृदय तुलाच दिले

नैनो में थी प्यार की रोशनी
तेरी आँखों में ये दुनियादारी न थी
तू और था तेरा दिल और था
तेरे मन में ये मीठी कटारी न थी
मैं जो दुख पाऊँ तो क्या
आज पछताऊं तो क्या
मैंने दिल तुझको दिया

डोळ्यात होते प्रीतीचे चांदणे
तुझ्या डोळ्यात व्यवहारी भाव नव्हते
और होतास तू और मन ते तुझे
त्या मनात गोड ही सुरी नव्हती
मला दुःख झाले तरी काय
वाईट वाटले तरी काय
मी हृदय तुलाच दिले

उस देश में तेरे परदेस में
सोने चांदी के बदले में बिकते है दिल
इस गाँव में दर्द की छाव में
प्यार के नाम पर ही तड़पते है दिल
चाँद तारो के तले रात ये गाती चले
मैंने दिल तुझको दिया

त्या देशात रे तुझ्या परदेशी रे
सोन्याचांदीचे मोलात विकती मने
आपल्या गावात या दुःख सावलीत या
प्रेमाच्या नावानेच ढळती हृदये
चांदतार्‍यांच्या तळी गात ही रात चले
मी हृदय तुलाच दिले

याद आती रही दिल दुखाती रही
अपने मन को मनना न आया हमें
तू न आए तो क्या भूल जाए तो क्या
प्यार करके भूलना न आया हमें
वही से दूर सही तू भी ये कह दे कभी
मैंने दिल तुझको दिया

सय येत राहिली दुःख देत राहिली
मनाला समजावणे न आले मला
तू न येशी तर काय जर विसरशील तर काय
प्रेम करून विसरणे मुळि मज ना आले
तिथून दुरून सही तू ही म्हण हे कधी
मी हृदय तुलाच दिले

रास्ता वही और मुसाफ़िर वही
एक तारा न जाने कहाँ छुप गया
दुनिया वही दुनियावाले वही
कोई क्या जाने किस का जहां लुट गया
मेरी आँखों में रहे कौन जो मुझसे कहे
मैंने दिल तुझको दिया

रस्ताही तोच प्रवासीही पण तोच
एक तारा न जाणे कुठे हरपला
जग तेच ते जगवालेही तेच
कोण जाणे कुणाचे लुटले सारे
माझ्या डोळ्यात वसे जो जो मजसी वदे
मी हृदय तुलाच दिले

२०२६-०५-३०

गीतानुवाद-३२३: दिल की आवाज़ भी सुन

 

मूळ हिंदी गीतः शिवान रिझवी, संगीतः ओमप्रकाश नय्यर, गायकः रफी, लता
चित्रपटः हमसाया, सालः १९६८, भूमिकाः जॉय मुखर्जी, माला सिन्हा, शर्मिला टागोर 

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२६०५३०


धृ

दिल की आवाज़ भी सुन
मेरे फ़साने पे न जा
मेरी नज़रों की तरफ़ देख
ज़माने पे न जा

मनचे तू म्हणणे ऐक
माझ्या न फसवण्यावर जा
माझ्या डोळ्यांत पहा
लोकांच्या सांगण्यावर न जा

इक नज़र देख ले
जीने की इजाज़त दे दे
रूठने वाले वो
पहली सी मुहब्बत दे दे
इश्क़ मासूम है
इलज़ाम लगाने पे न जा

एक कटाक्ष टाक
जगण्याची परवानगी दे
रुसणारे तू मला
पहिलेसे ते प्रेमहि दे
प्रेम निरागस आहे
आरोप न करण्यावर जा

वक़्त इंसान पे
ऐसा भी कभी आता है
राह में छोड़के
साया भी चला जाता है
दिन भी निकलेगा कभी
रात के आने पे न जा

वेळ माणसावर
कधीतरी अशीही येते
वाटेतच सोडुनी
सावलीही निघुन जाते
दिवसही उगवेल
रात्रीच्या न येण्यावर जा

मैं हक़ीक़त हूँ
ये इक रोज़ दिखाऊँगा तुझे
बेगुनाही पे मुहब्बत की
रुलाऊँगा तुझे
दाग दिल के नहीं मिटते हैं
मिटाने पे न जा

मीच वास्तव आहे
हे एक दिस दावेन तुला
निरपराधित्वावर प्रीतीच्या
रडवेन तुला
डाग मनावरचे न मिटती
मिटवण्यावर न जा

२०२६-०५-२९

गीतानुवाद-३२२: कैसी खुशी लेके आया चाँद

मूळ हिंदी गीतः साहिर लुधियानवी, संगीतः रोशन, गायकः लता
चित्रपटः बरसात की रात, सालः १९६०, भूमिकाः भारतभूषण, मधुबाला, शामा 

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२६०५२९

 

धृ

कैसी खुशी लेके आया चाँद, ईद का
मुझे मिल गया बहाना तेरी दीद का

किती ही खुशी घेऊन आला चंद्र ईदिचा
मला लाभला बहाणा तुला पाहण्याचा

ज़ुल्फ़ मचलके खुल खुल जाये
चाल में मस्ती घुल घुल जाये
ऐसी खुशी आज मिली
आज मिली ऐसी खुशी
आँखों मैं नाम नहीं, नींद का

केश उसळून खुले होत जात
चालीत मस्ती मिसळून जात
आज झाली असली खुशी
असली खुशी आज झाली
झोपेचे नाव नाही डोळ्याला

जागती आँखें बुनती हैं सपने
तुझको बिठाके पहलू में अपने
दिल की लगी ऐसी बढी
ऐसी बढी दिल की लगी
आँखों मैं नाम नहीं नींद का

जागते डोळे पाहती स्वप्ने
तुला बसवून बाजूस आपल्या
जडले माझे मन हे किती
मन हे किती जडले माझे
झोपेचे नाव नाही डोळ्याला

आते ही तेरे जागती है कलिया
दिल बन बनकर धड़की है गलिया
ऐसी सजी रात मेरी
रात मेरी ऐसी सजी
आँखो मे नाम नही नींद का

तू येताच खुलती या कळ्या
हृदय बनुनच धडकती गल्ल्या
अशी सजली रात माझी
रात माझी अशी सजली
झोपेचे नाव नाही डोळ्याला

 


२०२६-०५-२७

गीतानुवाद-३२१: रहते थे कभी

मूळ हिंदी गीतः मजरूह सुलतानपुरी, संगीतकार: रोशन, गायक: लता मंगेशकर
चित्रपट: ममता, सालः १९६६, भूमिकाः सुचित्रा सेन, अशोककुमार 

मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०२५०५२३

धृ

रहते थे कभी जिनके दिल में
हम जान से भी प्यारों की तरह
बैठे हैं उन्ही के कूचे में
हम आज गुनहगारों की तरह

राहे कधी ज्यांचे हृदयी मी
प्राणप्रिय आप्तासमची मी
बसले मी बैठकीत त्यांच्याचि
जणू आज बनुनी अपराधी

दावा था जिन्हें हमदर्दी का
खुद आके न पूछा हाल कभी
महफ़िल में बुलाया है हम पे
हँसने को सितमगारों की तरह

होती सहानुभूती तर का
माझे पुसले ना हाल कधी
मैफलीत बोलावले मजला
दोषी गणुनी हसण्याकरता

बरसों के सुलगते तन मन पर
अश्कों के तो छींटे दे ना सके
तपते हुए दिल के ज़ख्मों पर
बरसे भी तो अंगारों की तरह

वर्षांच्या धधगत्या काळावर
अश्रूंचे तुषारहि देऊ न शकले
तापल्या मनाच्या जखमांवर
बरसलेही निखारे जणू वरुनी

सौ रुप धरे जीने के लिये
बैठे हैं हज़ारों ज़हर पिये
ठोकर ना लगाना हम खुद हैं
गिरती हुई दीवारों की तरह

शत रूप धरून जगण्याकरता
बसले मी हजारो पिऊन विषे
लाथाडू नका मी आज असे
ढासळत्या भिंतींपरी राशी